รองเท้าสีฟ้า

 

 

  คนธรรมดาคนหนึ่ง

ใฝ่ฝันอยากเป็นนักปีนเขา

  เขามีความฝันอันสูงลิบ

แต่เขาอยู่ที่ตีนเขา

  เขาจึงเริ่มลองปีนเขา

ลองผิด ลองถูก

มุ่งมั่น และฝึกฝน

 

  เขาลูกที่หนึ่ง

เขาปีนขึ้นมาได้สำเร็จ

เขายิ้มให้กับตัวเอง

ดีใจกับเขาแรก

 

  ณ ที่นั่น เขาพบเหล่าผู้คน

บ้างเป็นนักปีนเขาหินปูน

บ้างก็เป็นนักปีนเขาหินแกรนิต

บ้างก็เป็นนักปีนภูเขาไฟ

และบ้างก็เป็นเพียง..

คนปีนเขาธรรมดาคนหนึ่ง

ที่ไม่เหมาะกับคำว่า ‘นัก’ นัก

 

  เขารับรู้ว่าเส้นทางสายนี้

อาจมีจุดหมายปลายทางอีกยาวไกล

แต่เขาไม่ยอมแพ้

เขาลองปีนลองป่ายต่อไป

จนผ่านพ้นเขาลูกที่สอง

 

สาม

 

และ...สี่

 

 

  ณ เขาลูกที่สี่นี้เอง

มีหลายคนพร่ำเตือนเขาว่า

หนทางข้างหน้าลำบากนัก

มีหลายคนยอมแพ้

และเก็บความฝันลงจากเขาไป

 

  แต่เขาก็ไม่ย่อท้อ

เขากลับมองว่าเป็นสิ่งท้าทาย

เขาเชื่อว่าเมื่อผ่านพ้นไปได้

เขาจะพบกับวันที่เขารอคอย

วันที่คนปีนเขาอย่างเขา

จะได้ชื่อว่าเป็น ‘นักปีนเขา’

 

    เขามุ่งหน้าต่อไป

เขารับรู้ความรู้สึก

อย่างที่ใครพร่ำบอกกัน

ใช่...หนทางนี้ลำบากนัก

 

  เขาลูกนี้ไม่เหมือนเขาที่เขาเคยปีนมา

เขาลูกนี้ไม่มีต้นไม้น้อยใหญ่

ที่มักจะทักทายเขาระหว่างทาง

เขาลูกนี้ไม่มีลำธารไหลริน

ที่เป็นที่พักสำหรับเขาในวันที่อ่อนแรง

แม้ว่าเป็นเขาในแบบที่ไม่คุ้นเคย

แต่เขาพยายามบอกตัวเองว่าเป็นความท้าทาย

แล้วมุ่งหน้าปีนเขาต่อไป

 

  ระหว่างทาง เขาคิดจะยอมแพ้

ในมุมหนึ่ง เขาคิดว่าตนเองไม่ควรมาฝืนปีนเขาลูกนี้

เขา..ที่เขาไม่ได้รัก

เขา..ที่เขาไม่ได้มีความสุข

แต่ในอีกมุม เขาคิดว่า

เส้นทางไปสู่ความฝัน

จะสวยงามตลอดเวลาได้อย่างไร

เขาลูกนี้ก็เป็นเหมือนบททดสอบหนึ่ง

 

  ในตอนนั้นเขาไม่แน่ใจว่าเขาควรทำอย่างไร

‘ยอมรับ’ หรือ ‘ยอมแพ้’

เขาควรจะยอมรับว่าเส้นทางนี้ไม่ใช่ตัวเขา

หรือเขาควรจะยอมแพ้ว่าความฝันนี้ไม่ใช่ตัวเขา

 

  คำถามยังคงไม่มีคำตอบ

เขายังมุ่งหน้าเดินต่อไป

 

  และไม่ยากเกินความพยายาม

เขาปีนเขาลูกที่ไม่คุ้นเคยนี้ได้สำเร็จ

 

  เขานั่งพักเหนื่อยเป็นเวลานาน

เขาภูมิใจ และยิ้มให้กับตัวเอง

 

  เขาหวนนึกถึงวันระหว่างทาง

วันที่เกิดคำถามที่ทำให้เขาสั่นคลอน

ในระหว่างทาง เขาไม่กล้าตัดสินใจ

เขาไม่กล้ายอมรับ

และเขาก็ไม่กล้ายอมแพ้

 

  ในวันนี้ ณ ขณะที่เขานั่งอยู่บนเขา

เขาที่เขาเริ่มคุ้นเคย

เขาที่ยังคงไม่มีต้นไม้น้อยใหญ่

เขาที่ยังคงไม่มีลำธารไหลริน

 

เขาเหลียวมองเขาที่ผ่านมา

เขาเพ่งมองเขาเบื้องหน้า

 

เขาเหลียวมองเขาในอดีต

เขาเพ่งมองเขาในอนาคต

 

เขาทอดสายตาออกไปไกล...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เขาตัดสินใจเดินลงจากเขา.