รองเท้าสีฟ้า

 

 

สั้นๆ ง่ายๆ เล่าให้ฟัง

 

  ช่วงเดือนมกราคม เราสุ่มทำโปสการ์ดอยู่

กะว่าจะไปขายที่อินดี้

 

  นึกขึ้นมาได้ว่ามีงาน a book street fair พอดี

เลยอยากลองดูสักตั้ง

ส่งเมลล์ไปขอพื้นที่เล็กๆไปร่วมขาย

 

   รอ รอ รอ

  วันจันทร์ที่ผ่านมา เค้าส่งมาปฏิเสธ

เศร้านิดๆ แต่ก็แอบทำใจไว้แล้วว่าคงไม่ได้

 

  แล้ววันพุธ(เมื่อวาน) พี่เค้าโทรมาบอกว่า ให้ไปขายได้ !

ดีใจมาก ๆๆๆ

 

  ตอนนี้เลย ทำโปสการ์ดเพิ่มๆๆๆๆ

เพื่อไป

ขายโปสการ์ดทำมือในงาน

A book street fair

ในวันที่ 5-6-7 ก.พ. 53

ที่ Esplanade รัชดา

ชั้น G โซน Grand Hall

10.00 -20.00 น.

 

  เผื่อใครสนใจ เผื่อใครว่างๆ

อยากอุดหนุน หรือ

ไปให้กำลังใจเด็กมือใหม่

ก็เรียนเชิญนะคะ

 

  Gallery on Postcard Project

มาจาก ความฝัน 2 เรื่อง ที่คิดฝันไว้ว่า

"โตขึ้น" อยากจัดแกลอรี่ภาพ

และ "โตขึ้น" อยากขายโปสการ์ด

เลยรวมเป็น การจัดแกลอรี่บนโปสการ์ด

โดยไม่ใช้คำว่า"โตขึ้น" อีกต่อไปแล้ว

เพราะ ลงมือทำเลย!

 

  เพราะฉะนั้น ถ้าแวะมาที่บูธ

แวะดู แวะชม นาน นาน ได้ไม่ว่ากัน

ก็เหมือนมาดู Gallery เด็กน้อยคนหนึ่ง

 

  หรือจะ แวะดู แวะชม แวะซื้อ Postcard

เด็กน้อยคนนั้น ก็ยิ้มกว้างกว่าอีกนิดหน่อย 555

 

  แค่นี้ละกัน

ต้องไปทำตามความฝันต่อ!

 

 (บอกไว้ว่าสั้นๆ ง่ายๆ แต่ดูเหมือนจะยาวนะ 55)

 

พรุ่งนี้ ช่วงเช้าๆบ่ายๆ จะเป็นพี่สาวไป ช่วยขายให้

แล้วพอเย็นๆ เรียนเสร็จ จะไปทันที!

 

รายละเอียดเพิ่มเติมของงาน

http://www.abookonline.com/news.php?newID=7

 

ภาพตัวอย่าง

 

 

 

 

 

 

ในวันเกิดครบรอบ 1 ขวบ

ฉันเขียนจดหมายถึงตัวเอง ...

 

 

 

 

 

เวลาช่างผ่านไปเร็วนัก 

เธอว่าไหม?

 

แน่ล่ะ เธอต้องเห็นด้วยกับฉันอยู่แล้ว

ก็เธอเป็นคนพูดให้ฉันฟังบ่อยๆ

 

เธอจำได้ไหมล่ะ...

เจ้ารองเท้าสีฟ้า

 

วันนี้ เมื่อปีที่แล้ว

วันที่เธอก่อสร้าง ฉัน ขึ้นมา

ในตอนนั้นเธอคิดว่า

เธอต้องการจะย้ายจาก บ้านหลังเดิม

ด้วยความหวังลมๆแล้งๆที่ว่า  

หากย้ายบ้านแล้ว จะมีคนมาแวะเวียนมามากขึ้น! (ฮ่าๆ)

 

ฉันจำได้ว่าเธอน่ะ ตั้งชื่อฉันได้ตั้งนานแล้ว

เธอไม่ได้เก่งอะไรหรอกนะ ก็แค่ก็อปชื่อบ้านหลังเดิมมา

แต่ที่เธอไม่ก่อสร้างฉันก่อนหน้านี้

เพราะเธอน่ะ คิดชื่อตัวเองไม่ออก!

เธอพยายามคิด คิด คิด 

ชื่อที่เธอคิดว่า แสดงถึงความเป็นตัวเธอ

แต่ไม่ว่าชื่อไหน เธอก็ยังไม่ถูกใจมันเสียที

เรื่องมากน่าดูเชียวนะ

กว่าจะมาเป็น 'รองเท้าสีฟ้า' 

 

 

.

จุดเริ่มต้น

จำได้ไหม เรื่องแรกที่เธอเขียนน่ะ

สิ้นคิดมากเลยนะฉันว่า (ฮ่าๆ)

แต่เธอคงคิดว่า มันลึกซึ้งมากเลย ใช่ไหมล่ะ

 

เวลาผ่านไป

ฉันเห็นเธอเติบโตขึ้นนะ

จาก ที่เธอเหมือนจะ 'กำลังก่อสร้าง' อะไรบางอย่าง

เธอก็เริ่มหัดที่จะ 'เรียนรู้' และ 'เติบโต' 

 

ฉันหวังว่า เธอจะมาขีดเขียนที่บ้านหลังนี้อย่างสม่ำเสมอนะ

เพราะฉันรู้ ทุกครั้งที่เธอเข้ามา เธอมีความสุขทุกครั้งเชียว

 

"ความฝันของเธอน่ะ ถ้าเธอไม่ยอมให้ใครมาพังมัน

มันก็สวยงามเสมอแหละ"

เป็นไงล่ะคำคมของฉัน สู้เธอได้บ้างไหม (ฮ่าๆ)

 

 

 

จาก

 

0

1

4

2

5

0

 

ถึง

 

รอง

เท้า

สี

ฟ้า

 

 

^^

 

 

 

 

 

เด็กหญิงอยากเห็นม้าน้ำบิน

เธอเก็บกระเป๋า แล้วออกเดินทาง

เสาะหา สิ่งทีเธอฝัน

 

แต่ระหว่างทาง มีบางครา

เธอรู้สึกกลัว

กับสิ่งที่ยังไม่พบเจอ

 

คิด

คิด

คิด

 

   หากในวันที่ได้พบกับความฝัน

   เป็นวันที่ได้รู้ความจริง

   คุณม้าน้ำ บินไม่ได้.

 

   หากเป็นเช่นนั้น

   เธอคงรู้สึกผิดหวัง

   และเสียใจ 

 

คิด

คิด

คิด

 

แค่เพียงคิด

เธอก็เหนื่อย

หยุดพักเพียงเท่านี้

 

.

.

.

 

หยุดพัก(ความคิด)เพียงเท่านี้

สะพายกระเป๋า

แล้วเดินทางต่อ

 

เพราะบางที

ในวันนั้น

เธออาจพบว่า

 

ม้าน้ำที่บินไม่ได้

ก็สวยงามไม่แพ้กัน

^^